W dawnych przekazach ludowych i źródłach etnograficznych imbir i czosnek były wymieniane jako rośliny wykorzystywane w codziennych praktykach mających wspomagać osoby z objawami cukrzycy. Ich zastosowanie miało charakter głównie obserwacyjny i opierało się na doświadczeniu pokoleniowym, bez znajomości mechanizmów metabolicznych choroby.
Imbir i czosnek były stosowane w formie naparów, dodatków do potraw lub przetworów, które miały na celu łagodzenie niektórych objawów, takich jak nadmierne pragnienie, osłabienie organizmu czy problemy trawienne. W źródłach historycznych nie ma informacji o standaryzacji dawek ani o dokładnym wpływie na stężenie glukozy we krwi.
W praktykach domowych ich rola ograniczała się do elementu obserwacyjnego – pozwalało to społecznościom zauważać reakcje organizmu po spożyciu roślin, a nie kontrolować chorobę w sensie medycznym. Brak wiedzy o insulinii i metabolizmie glukozy oznaczał, że cukrzyca pozostawała schorzeniem przewlekłym i często postępującym.
Analiza historyczna tych praktyk pokazuje, że imbir i czosnek były częścią kultury medycznej i zwyczajów domowych, a ich wykorzystanie miało znaczenie symboliczne i doświadczeniowe. Nie stanowiło jednak terapii skutecznej w regulacji poziomu glukozy ani zapobieganiu powikłaniom cukrzycy.
Dawne stosowanie imbiru i czosnku w praktykach domowych pozwala dziś lepiej zrozumieć, jak społeczności historycznie próbowały radzić sobie z objawami cukrzycy oraz jakie ograniczenia miały metody ludowe przed rozwojem nowoczesnej diabetologii.